Szepty, Krzyki

Taśma numer dwadzieścia siedem.

Pacjent wyraził zgodę na nagrywanie terapii w formie audio.

Sesja numer dziesięć.

Dzień dobry Panu.

Proszę się nie wywołać. Proszę usiąść.

Proszę powiedzieć, czy dobrze się Pan czuje?

-I co się wtedy dzieje? -I wtedy tabletki przestają działać.

I przychodzą ludzie z moich snów i tańczymy razem wokół sterty kości.

Mają czarne dłonie i czarne języki i śpiewamy tak do białego rana.

To były urodziny kumpla z klasy, jedenaście lat miał.

Tort, prezenty, ziomki z budy, pokój obok.

Ojciec, matka, jego starszy brat zabrał nas po cichu na strych i uprzedził, że to nie jest zabawa dla pizd.

Za mgły pamiętam, usiedliśmy w kółku na glebie, zapaloną świeczkę postawił na kartce z alfabetem.

Trzymając się za ręce siedzieliśmy kilka chwil i nawet nie pamiętam, kiedy urwał mi się film. Z dwie, trzy godziny później ocknąłem się w szpitalu.

Przy łóżku obok mnie siedzieli mamusia i tatuś. Lekarz mówił coś o krwiaku. Robili mi badania.

Wsadzili mnie w maszynę, która w chuj hałasowała.

Po tym zajściu cała szkoła plotkowała, że podobno przy wywoływaniu duchów stała się jakaś okropność i że mogę mieć coś z głową.

Choć uspokajał doktor, że omamy w moim wieku zdarzają się non stop. Mordo, to był dopiero początek domina.

Nigdy więcej już nie byłem na niczyich urodzinach, bo zaczęli mnie unikać, jakby świat o mnie zapomniał i nawet nauczyciele bali się mnie jak ognia.

Nie sądziłem, że katorga dopiero się zaczęła. Rówieśnicy budowali bazy, chodzili po drzewach.

I mniemam, że fantazja jest normą w głowie dziecka.

Lecz ja dam se rękę uciąć, że wiatr coś do mnie szeptał. Raz szedłem przez cmentarz po korepetycjach z matmy.

Serio mi się wydawało, że słyszę jęki umarłych, że pełzną mi do czaszki, więc przyśpieszyłem kroku, by wpaść przez przypadek do świeżo wykopanego grobu. Znowu pobudka, szpital.

Ktoś wezwał karetkę. Obok mnie siedziała mama i trzymała mnie za rękę.

Lekarz wypisał receptę na senne tabletki. Nie ma się co martwić ponownie nas zapewnił.

Na żadnej lekcji już skupić się nie mogłem.

Wszystko było niewyraźne, jakbym widział świat przez folię.

W mej głowie rodziła się jakaś nowa tożsamość i naprawdę nie wiem, ile mnie we mnie jeszcze zostało.

Te tabletki usypiają, lecz co noc w chorych snach ktoś mnie ciągle przyzywa niczym matkę głodny ptak.

Dosyć mam, jak to wspominam. Serce pęka jak w imadle.

Rodzice podczas kłótni nazywali mnie dziwadłem. Jedzenie w gardle zaczęło mi puchnąć.

Wszystko, co chciałem zjeść, waliło niczym truchło.

Myślałem, że mi cuchną ręce i mam brudne palce, więc starłem je do krwi szczotką w szkolnej umywalce.

W czwartek mnie odwieźli karetką na ośrodek.

Przeleżałem pod biurkiem nieruchomo całą środę, bo głos w mojej głowie zaczął przybierać postać jakąś bliżej nieokreśloną dziewczynkę lub chłopca. To ma dwie pary oczu. Strach mnie przepełnił.

Od tego dnia słyszę jego dziwny głos bez przerwy. Kazał mi nic nie mówić nikomu i siedzieć w ciemni.

Powiedział, że od teraz kroczę ścieżką lewej ręki.

Do dziś mnie gnębi, choć minęło tyle lat. Słyszę go, jak się obudzę. Widzę go, jak idę spać.

Powiedz, ile mam cierpieć?

Mija druga dekada, a ja dożyłem trzydziestki w zamkniętych zakładach.

Zajadam farmakologiczne środki na garści, oglądam telewizję, mam twarz białą jak wampir. Czuję się jak zakładnik, bo nie ucieknę z ciała.

I w końcu posłuchałem głosu, żeby zacząć kłamać.

Na pytania psychiatry, co tam u mnie i w ogóle odpowiadam, że o dziwo z dnia na dzień się lepiej czuję.

Mogę nie brać już pigułek. Wszystko jest okej. Aż zmęczony lekarz w końcu podpisał mi glejt.

Nie, nie, naprawdę bardzo się cieszę, że już Panu lepiej.

Życzę wszystkiego dobrego na nowej drodze życia.

No i mam nadzieję, że będziemy się spotykać jak najrzadziej, prawda? No to co?

Dużo zdrowia i takiej siły wewnętrznej Panu życzę.

Do widzenia.

Czterooka postać z moich snów odwiedza mnie coraz częściej.

Ma skórę cienką jak papier, widać organy i mięśnie.

Za każdym razem, gdy nie śpię, dochodzi mnie jego głos. Każe mi rozbijać okna, połykać tłuczone szkło. Wymiotowałem znów krwią.

Tak bardzo boję się usnąć, a postać z moich koszmarów już nie jest jedynym mówcą.

Gdy mijam lustro, nie patrzę, bo zawsze ktoś stoi obok, a jak się zacznę rozglądać, to wokół nie ma nikogo.

Wychodzę nocą na spacer, podążam przez puste miasto. Czuję ich wzrok na sobie. Po prostu stoją i patrzą.

To, co umarło, powinno nie żyć. Koniec i kropka. Czemu akurat ze mną chcą nawiązać kontakt?

Czterooki obojniak moim szaleństwem się karmi.

Po całym domu się rzucam, odganiam głosy umarłych. Jestem jak żywy nadajnik, jak stare radio Unitry.

Zapijam wódką tabletki, żeby tylko umilkli. Podczas czytania Biblii sparaliżował mnie strach.

Ze starej szafy w sypialni dochodził dziecięcy płacz.

Chciałem wstać i tam podejść, gdy nagle lament się urwał i coś niespodziewanie wypchnęło szuflady z biurka. Kurwa, mówią mi, że obłęd mam w oczach.

Straciłem wszystkich znajomych i wyglądam jak kloszard. Widziałem wczoraj twarz w oknie.

Ktoś jakby sprawdzał, czy nie śpię. To było dość dziwne, bo mieszkam na czwartym piętrze.

Ten głos kąsa jak szerszeń. Psycha mi pęka jak krwiak.

Przestaję odróżniać prawdę od wizji, które mam w snach. Na chwilę chciałbym być sam. Błagam, niech w końcu się zamkną.

Jakiś cień krępnął obok i chyba ktoś stoi za mną. Tak bardzo chcę spokoju.

Diler daje mi skreskę. Nawet nie wiem, coś pan. Grunt, że czwartą noc nie śpię.

Tęsknię za normalnością.

Moje życie to piekło, bo choć nie widzę nikogo, to czuję czyjąś obecność.

Jak już muszę się zdrzemnąć, to często nęka mnie powracający co jakiś czas ten sam sen, gdzie niczym czerw się wije w korytarzu setek rąk pojawiających się w nieskończoność nie wiem skąd. Jak ktoś się pyta, co tam, odpowiadam: spoko, w chuj.

W kuchni z sufitu jakiś upiór zwisa głową w dół, z jego ust żółć wypływa, a. . . . . .

I sam nie wiem, czy to prawda, czy wytwór mojej fantazji.

W ostatnim czasie czterooki skrócił dystans. Widzę go w odbiciu kałuż i sklepowych wystaw.

I dzisiaj to wspominam z nieukrywanym żalem.

Nie sądziłem, że najgorsze dopiero miało nadejść.

Oddycham ciężko, wokół mleczna biel, dziwne uczucie lekkości.

Płynę w najgęstszej z mgieł. Pamiętam coś jak przez sen.

Na oścież otwarte okno i jestem niemalże pewien, że nagle ktoś mnie popchnął.

Bardzo wolno wszystko wokół nabiera kształtu. Kobieta mówiąca do mnie ma biały fartuch.

Równomierny dźwięk maszyn jak wskazówki w zegarku.

Mrużę oczy, chociaż światło jest bledsze niż marmur. Nie wiem, ile czasu jestem tu, ale to chyba szpital.

Kontakt z rzeczywistością co kilka chwil zanika. Czuję się nijak.

Ktoś pyta mnie, czy czuję ból. Lekarka coś mówi o paraliżu od szyi w dół.

Sens tych słów dopływa do mnie powoli, podczas gdy leżę bezczynnie, cicho niczym monolit.

Podnoszę oczy, protestuję.

Chcę wstać i stąd wybiec, a pielęgniarka bez pośpiechu ściera z ust mi ślinę. Próbuję krzyczeć. Kończyny odmawiają współpracy.

Mimo bezruchu się miotam, rzucam bezdźwięcznie kurwami.

Nikt mnie nie słyszy, nie czai, mimo że potwornie rzężę. Nie sądziłem, że we własnym ciele skończę jak więzień.

I tak dzień w dzień mi mija, choć to nie jest najgorsze.

Skłamałbym, jeślibym stwierdził, że czas spędzam samotnie, bo naprzeciwko łóżka, nieruchomo jak portret, to czterookie coś przygląda się mej katordze. Mam w głowie jego głos.

Znowu przyzywa innych. Ich krzyk zdarty od płaczu w mózg się wbija jak szpilki.

Brak sił mi.

Modlę się, że mnie na śmierć zamęczą, a w mym nieruchomym ciele umysł wchłania szaleństwo. Chcę płakać jak dziecko. Co mam zrobić?

No kurwa, nie mogę poruszyć palcem. Jestem przykuty do łóżka.

Z wyrazem bólu na ustach słyszę non stop ich krzyk. W tej horrorycznej stagnacji będę do końca swych dni.

Ja wiem, że dziś ciągną was zakazane zabawy, lecz pamiętajcie, że niektórych błędów się nie naprawi. Już pora spać skrzaby, myjcie zęby i do łóżeczek.

Nie igrajcie nigdy z czymś, czego nie rozumiecie.