figura woskowa

Smakuje mi cisza, więc biorę całe jej brzmienie i słodzę ją cukrem.

Zabielam ją mlekiem i myślę, że zostanę dłużej.

Wciskam się w ściany jak witraż.

Przykrywam kożuchem i na klucz zamykam. Mimo że woła.

Mimo że krzyczy na mnie. Cała się chowam.

Mimo że tak mnie ładnie woła i woła.

Kleją się słowa, ja ogon pod kulam i pali mnie skóra. Mimo że woła. Mimo że krzyczy na mnie.

Cała się chowam. Mimo że tak mnie ładnie woła i woła.

Jest mnie połowa, a ja bezimienna figura woskowa.

Smakuje mi cisza, więc kładę ją na podniebienie. Jem po kawałku.

Przyprawiam milczeniem.

Ona mnie dobrze rozumie.

Amortyzuje upadek.

Ona odbicie lustrzane. Ona to moje niedoczekanie.

Tak kradnie, zabiera mi resztę istnienia i płytkim oddechem odciska na plecach.

Jak kundel pod domem oznacza swój teren i leje się na mnie gorzkim strumieniem, więc słodzę ją cukrem i zabielam mlekiem.

Skazana na pustkę, skazana na siebie.

Ubieram się w ciszę, tę bezterminową, a w niej przypominam figurę woskową.

Mimo że woła. Mimo że krzyczy na mnie. Cała się chowam.

Mimo że tak mnie ładnie woła, woła.

Kleją się słowa, ja ogon pod kulam i pali mnie skóra. Mimo że woła. Mimo że krzyczy na mnie.

Cała się chowam. Mimo że tak mnie ładnie woła i woła.

Kleją się słowa, ja ogon pod kulam i pali mnie skóra. Mimo że woła.

Mimo że krzyczy na mnie. Cała się chowam.

Mimo że tak mnie ładnie woła i woła.

Jest mnie połowa, a ja bezimienna figura woskowa.

Smakuje mi cisza.

Wciska w pusty witraż.

Ja ogon pod kulam, pali mnie skóra.

Smakuje mi cisza.

Echem mnie dobija. Mimo że woła.

Cała się chowam.

Smakuje mi cisza.

Spływa po policzkach.

A ja bezimienna figura woskowa.