Klęska

Dawniej mi się zdawało, że z mroków chaosu biegłem w świat niepochwytny i wolny od losu.

Że najtrwalszy ze wszystkich przywidzeń i dziwactw.

Sam o sobie śnię powieść, sam klecę mój żywot.

Że powoli, niechętnie i niepostrzeżenie, w złych snach mi się z dnia na dzień snuje przeznaczenie.

I że musi upłynąć bardzo dużo czasu.

Nim mrok pozna mnie w kwiatach lub stwierdzi wśród lasu.

Dziś wiem, że w zło się trzeba jak w szelek zasłuchać.

Że je łatwiej wykrwawić niźli udobruchać. Mgła.

Mgła mi z ręki wróżyła.

Słyszałem szept cienia.

Nim cios we mnie uderzył w przód.

Zbrakło zbawienia.

A gdym wołał o pomoc, tak nagle się stało, jakbym najpierw miał ranę, a później, później ciało.

Bo między mną a klęską żaden czas nie płynął.

I nie było tygodni, gdym jeszcze nie zginął.