ASTRO

Оригінал

Jak te osiem planet dalej w swoim składzie.

Nieprzerwanie będziemy trwać tu wciąż i się kręcimy dalej. Choć misją odkrywanie.

Ludzie przychodzą i odchodzą z grona jak Pluton. Rośniemy w siłę wielcy, lecz mali upadamy.

Zawodzi zwierzęcy instynkt. To takie ludzkie. Jesteśmy tylko pyłem między planetami.

Choć może gdzieś tam życie jest tylko jeden Bóg wie.

Obrałem swój kierunek tylko w stronę światła i nie zmieniam swego punktu jak Gwiazda Polarna. Żyję według swoich zasad.

Nie idę w tłumie. Często się gubię. Patrzą na mnie z góry jak teleskop

Hubble'a.

Bujam w obłokach, snując plany, patrząc w niebo. Chcę się oderwać od ziemi, mordo.

Myślę, jak dotknąć gwiazd, okiem objąć świat. Być tam, gdzie nie był nikt z nas.

Jak Hermaszewski. Ja na innej planecie.

Z góry patrzę na brednie.

Mówią weź zejdź na ziemię, lecz ja nie widzę tam siebie.

Na innej planecie.

Z góry patrzę na brednie.

Mówią chodź, zejdź na ziemię, ale mi się nie chce. Czasem myślę, że to wszystko na mnie się opiera. Czuję się jak

Stwórca, kiedy kształtu to nabiera. Koniec z tymi wygłupami jak Pam Margera.

Moja wizja jest gdzieś wyżej od Bum Gardnera.

Robię trening, choćby koniec świata nastał, bo trzymam ten ciężar na barkach tak jak Atlas.

Grawitacji nie oszukam. Mogę walczyć z nią. Dlatego chodzę z głową w górze, bo tam każdy lot.

Czasem po uszy w bagnie. Czuję hardcore brat.

Próbuję stres przezwyciężyć, choć niełatwo tak. Ryzyko podejmuję. Chcę garściami brać.

Wierzę, że w końcu się odbije tak jak bracia Wright.

Kiedy jestem w centrum jak Pałac Kultury, moje ego rośnie. Mogę drapać chmury. Wokół mnie to wszystko krąży.

Wiem to nie od dzisiaj.

To moja teoria książęcocentryczna. Ja na innej planecie.

Z góry patrzę na brednie.

Mówią weź zejdź na ziemię, lecz ja nie widzę tam siebie.

Na innej planecie.

Z góry patrzę na brednie.

Mówią chodź, zejdź na ziemię, ale mi się nie chce.